Vrijwilligers zijn van onschatbare waarde voor onze vereniging. Het hele jaar door zetten talloze vrijwilligers zich in om de diverse KWPN-activiteiten in goede banen te leiden. In Flevoland is Goffe Schat (67) al een halve eeuw betrokken bij de KWPN-evenementen.

“Ik ben in 1975 begonnen als vrijwilliger”, vertelt Goffe. “Toen werd ik in Dronten als ringmeester gevraagd. Dat was destijds nog een heel andere keuring dan nu het geval is. Op het gras werden drie banen van 50 meter uitgezet met touwen en palen. Twee voor de rijpaarden, want daarvan waren er de meeste, en een baan voor de tuigpaarden. Daarin werden alle paarden getoond, in stilstand, stap en in draf, en beoordeeld of ze sterwaardig waren. Er stond altijd veel publiek aan de zijlijn en de keuring was niet alleen leerzaam, maar ook een jaarlijks uitje voor de fokkers. Omdat het om grasbanen ging, waren we wel meer afhankelijk van de weersomstandigheden. Als het de hele dag regende dan waren de laatste paarden in de baan wel in het nadeel, want dan was de bodem nat en glad.”

Enthousiaste ruiter
Schat was vanaf de jaren 70 tot 1994 een enthousiast ruiter. “Ik deed mee aan wedstrijden in het springen, dressuur en achttal rijden. Meedoen in meerdere disciplines was destijds eerder de norm dan uitzondering. Ik kwam uit voor rijvereniging De Flevoruiters en volgde daar ook lessen. Iedere vereniging vraagt een bijdrage aan haar leden, dat heb ik altijd normaal gevonden; je inzetten voor je club en daar tijd voor vrijmaken. Ondanks dat ik niet meer rijd ben ik nog steeds lid bij De Flevoruiters en betrokken bij grote wedstrijden, zoals Indoor Dronten en de veulenveiling.” “Hoewel ik zelf nooit paarden heb gefokt, vond ik de keuring altijd wel een interessant evenement. Zo werd ik ringmeester op de keuring van Flevoland en werd ik ook gevraagd als ringmeester op de Nationale Merriekeuring bij zowel de dressuur- als springpaarden. De NMK is een keuring in de overtreffende trap. Het was altijd de kunst om het goede paard op het juiste moment in de ring te hebben, want alleen zo verloopt een keuring vlot. Soms was het een uitdaging, maar ik heb het wel altijd met enorm veel plezier gedaan.”

Opvallende verandering
“De meest opvallende verandering is in ieder geval de verhuizing van de grasbaan naar het presenteren op een zandbodem en in de kooi. In mijn ogen een positieve ontwikkeling, want je kunt als jury en publiek veel meer zien van het vermogen en de natuurlijke aanleg bij het springen. Ook de souplesse en het vrijbewegen is op een zandbodem beter te beoordelen, zo kan een paard zich optimaal laten zien. Ik had weleens mijn bedenkingen, zoals bij de ontwikkeling van de rijpaarden naar de gespecialiseerde fokkerij van springpaarden en dressuurpaarden, maar ook dat heeft goed uitgepakt. Hoewel een correct paard met dito fundament voor mij altijd belangrijk is gebleven, soms lijkt dat voor bepaalde richtingen wat minder essentieel en dat is jammer.”

Mooie momenten
“De intensiteit en de betrokkenheid van de fokkers heb ik altijd mooi gevonden. De emoties, blijdschap en teleurstelling, die op zo’n dag altijd een rol spelen. Wat ik ook als bijzonder heb ervaren, was dat wij als kleine regio voorop liepen met het concept van de stamboekkeuring en de Centrale Keuring op dezelfde dag. Dat bleken veel deelnemers heel prettig te vinden en dat is nu doorgevoerd in meerdere regio’s. Zoals het nu is, lijkt alles weer anders te worden. Op de laatste vergadering is gepraat over aansluiten bij een andere regio. Als regio zijn onze leden altijd belangrijk geweest en daar willen we dan ook in deze kwestie naar luisteren.”

Toekomst
“Ik weet nog niet hoe de keuringen in de toekomst geregeld gaan worden. Ik zie de toekomst eigenlijk niet zo rooskleurig en maak me zorgen over het afnemende paardenbestand. Hiervoor zijn meerdere redenen te noemen. Zo worden kleinschaligheid en vrijblijvendheid door de wet- en regelgeving steeds meer beperkt. Als je een paard elders wil inscharen, moet je dit tegenwoordig al melden. Ook de oplopende kosten werken belemmerend. We moeten voorkomen dat de paardensport een elitesport gaat worden. Zo neemt ook de animo om te fokken af en dat is slecht nieuws voor het KWPN. Ook het vinden van vrijwilligers wordt steeds lastiger en nu teren evenementen vaak op een vaste basisclub vrijwilligers. Man en vrouw moeten vaak samen hard werken om de kost te verdienen en houden weinig vrije tijd over. We hebben in Dronten sinds enkele jaren een fantastische accommodatie. Daar staat iets professioneels, maar het blijft een uitdaging om het goed te laten draaien. Daarom is het belangrijk dat de stem van de kleine fokker en amateurruiter net zo zwaar weegt als die van de professionele fokker en/ of ruiter. Dat alle leden het gevoel hebben gehoord en serieus genomen te worden, dat ze bij de club horen. Dat is de opdracht voor het stamboek; goed contact houden met de basis. Ik blijf daar graag bij helpen.”

Dit is een artikel uit het nieuwste nummer van het KWPN Magazine. Wilt u graag meer artikelen lezen? Leden krijgen het KWPN Magazine, met daarin prachtige verhalen, interessante achtergrondartikelen, persoonlijke interviews en fokkerij-informatie, thuisgestuurd. Geen lid? Bestel dan het KWPN Magazine in de KWPN Webshop.

Bron: KWPN (overname niet toegestaan)
Tekst: Gemma Jansen
Foto: Wilma Frentz