Het KWPN heeft een fraai aantal leden dat al 50 jaar of langer lid is van het stamboek. Een van deze doorgewinterde fokkers is Gerrit Hoorn (78) uit Wanneperveen. Naast succesvol paardenfokker is hij misschien nog wel bekender als de vader van de olympische amazone Angelique Hoorn.

De familie Hoorn bestaat uit sportmensen, maar er stonden ook altijd een paar merries op het erf waarmee gefokt werd. Gerrit heeft tot zijn veertigste zelf gereden. Niet op hoog niveau, want de paarden bleven nooit lang. ”Met drie jaar maakte ik onze paarden zadelmak en dan werden ze verkocht als fijn beleerde vierjarige. Voor een goed aangereden paard was altijd wel belangstelling, dat was toen niet anders dan nu. Ik heb nog steeds twee fokmerries achter het huis in de wei lopen. Dat is de prestatiemerrie Carnike, een dochter van Vingino en haar dochter Larnike (v.Grandorado, red.). Carnike is nu negentien jaar oud en heeft vanaf haar derde ieder jaar een veulen gebracht, zonder ooit over te slaan. Er staan hier ook nog zes jonge paarden, allemaal nafok van deze merries. Ze gaan eenmaal volwassen allemaal naar de africhtings- en trainingsstal van Angelique, 500 meter verderop. Daar worden ze beleerd en daarna wordt bepaald wat er met ze gebeurt. Soms worden ze verkocht en soms rijdt Angelique ze langer door. Dat doen we al jaren zo en dat bevalt prima. Toen Angelique nog thuis woonde, tilde ze onze fokkerij al naar een hoger plan, want ze reed meerdere paarden naar het sportpredicaat.”

Modernisering
“Ik ben nooit een echte keuringsman geweest. We hebben weliswaar wel eens de kampioen van Overijssel gehad, maar ik ben meer van de sport. Sommige mensen gaan helemaal voor die keuringen. Ik snap dat een mooi paard belangrijk is, maar voor mij is een functioneel model voor de sport veel belangrijker. Een van de eerste paarden waar ik zelf mee reed, was een Simon Bolivar van amper 1.60m, met zo’n groot hoofd, een lange rug en zwaar beenwerk. Totaal ongeschikt voor de sport, dat soort paarden zie je tegenwoordig eigenlijk niet meer. Maar toen reed je daar mee omdat bijna iedereen nog zulke paarden had en dan maakte je daar het beste van. In de jaren dat ik met paarden bezig ben, zijn ze in mijn ogen gigantisch veranderd; ze zijn veel luxer en groter geworden en hebben veel meer bloed gekregen. Het KWPN is hierin meegegroeid met de tijd. De sport is belangrijker geworden en stelt bepaalde eisen aan een paard. Door zorgvuldige selectie in vooral het hengstenbestand, maar ook bij de merries, zijn de paarden niet alleen mooier geworden, maar doorsnee ook gezonder. Dat is belangrijk want bij eventuele verkoop speelt dat tegenwoordig een belangrijke rol.

Steeds professioneler
“Niet alleen zijn de paarden beter geworden, hetzelfde geldt voor de sport. Die is ook steeds professioneler geworden, maar daarbij ook individueler. Als ik vroeger op concours ging, gebeurde dat met de hele familie. Ik deed voor de vereniging mee aan springen en dressuur en aan het einde van een lange dag was er nog de parade. Er was veel samenhorigheid en dus ook gezelligheid. Dat vond ik ook altijd op de KWPN Stallion Show, eerst op de UTV en later in Den Bosch. Ik volg de fokkerij nog altijd op de voet. Zowel Angelique als ik vinden het belangrijk dat de moeder van een paard in de sport goed gesprongen heeft en we letten steeds meer op een goed karakter. Er is namelijk heel veel vraag naar makkelijk te rijden paarden en die zijn niet makkelijk te vinden. Deels komt dat, denk ik, omdat de paarden veel sensibeler zijn geworden en deels omdat de hoeveelheid mensen die vanaf het begin een paard goed kunnen managen en opleiden veel kleiner is geworden. Carnike en Larnike zijn merries die ons fijne paarden brengen, van Carnike lopen er al vier in het 1.35m of hoger. Ik heb altijd een gigantische band gehad met al mijn paarden en ik heb er nog alle dagen schik in.”

Kleine fokker
“Ik heb altijd paarden gehad en gefokt, maar ik ben er niet rijk van geworden. Daar deed ik het ook niet voor, het was veel meer een passie. Daarbij had ik wel altijd het geluk dat ik een huis had met een paar hectare land, zodat ik de merries en de veulens thuis kon houden en ze niet in de opfok hoefde te zetten, zodat het nog betaalbaar bleef. De laatste jaren is alles duurder geworden en dat geldt ook voor het fokken en opfokken. Dat is wel een uitdaging voor jonge en beginnende mensen. Ik hoop wel dat de fokkerij niet alleen maar een industrie wordt, maar dat ook de kleine fokker nog kan blijven meedoen. Er komen nog steeds genoeg goede paarden bij de kleine fokkers vandaan. En houd vooral in gedachten dat fokkerij niet altijd vanzelf gaat. Je moet een lange adem hebben en goed met teleurstellingen kunnen omgaan.

Dit is een deel van een artikel uit het nieuwste nummer van het KWPN Magazine. Wilt u graag meer artikelen lezen? Leden krijgen het KWPN Magazine, met daarin prachtige verhalen, interessante achtergrondartikelen, persoonlijke interviews en fokkerij-informatie, thuisgestuurd. Geen lid? Bestel dan het KWPN Magazine in de KWPN Webshop.

Bron: KWPN (overname niet toegestaan)
Tekst: Gemma Jansen
Foto: Jacob Melissen